Michaël Herbots, opbouwwerker jeugd in Beringen

Michaël Herbots: 'Sinds januari 2012 werk ik bij RIMO Limburg.  In de eerste jaren werkte ik als buurtwerker in de wijk Termien in Genk.  Vanaf september 2015 ben ik in Beringen aan de slag als opbouwwerker jeugd.  Mijn bureau ligt in de wijk Steenveld, maar ik ben actief over heel Beringen.  Als opbouwwerker jeugd ondersteun ik bestaande en nieuwe jeugdinitiatieven.  Deze initiatieven zijn zeer uiteenlopend, maar vallen niet binnen het klassieke beeld van jeugdverenigingen.  Het gaat over zelforganisaties, jongerengroepen gerelateerd aan een moskee, maar even goed ook groepjes jongeren uit een wijk die samen willen komen.  Naast ondersteunen vorm ik een brug tussen deze groepen en het beleid.  Ten slotte richt ik mij ook op niet-georganiseerde jongeren.  Via pleinactiviteiten en aanwezigheid in de wijk wil ik een vinger aan de pols houden om te weten wat er leeft bij de jongeren en welke vragen ze hebben.'

 

Een werkdag van Michaël

9u - Ik begin met administratief werk in mijn bureau in Steenveld: ik beantwoord mails, bereid een overleg voor en leg afspraken vast.

11u - Ik heb een afspraak met de verantwoordelijke van de jeugdgroep B.E.M.: Beringen Egitim Merkezi is een jongerenvereniging die vrijetijdsactiviteiten en religieuze lessen organiseert.  Samen overlopen we de werking van B.E.M. en bereiden we de informatie en inschrijvingen voor het volgend werkjaar voor.  Ook brainstormen we over de opstart en ondersteuning van een meisjeswerking.

13u30 - Ik breng een bezoek aan FC Waterstraat, een voetbalploeg die elke woensdagnamiddag recreatief traint.  Ik praat er met enkele jongeren en overloop de stand van zaken met de trainer.

15u - Enkele jongeren komen langs in het buurthuis met de vraag of ze het buurthuis mogen gebruiken om wekelijks samen te komen.  Ik overloop met hen wat de vraag precies is, welke activiteiten ze willen organiseren, welke begeleiding nodig is ... Na het gesprek toets ik deze vragen af bij mijn collega's.

16u30 - Ik ga op zoek naar verduidelijking over een sponsoraanvraag voor een voetbalproject.  Ik stuur een mailtje uit met wat vragen, neem contact op met de dienst samenleven om de sponsoraanvraag te bespreken, ik telefoneer met de bezieler van het project om zijn vragen te beantwoorden en een strategie te bespreken.

 

Michaëls mooiste momenten

Michaël: 'In mijn buurtwerkproject in Termien was er een groep oudere Turkse dames die ik erg moeilijk kon bereiken.  Ze spraken nauwelijks Nederlands, hadden weinig sociale contacten en vonden de weg naar de diensten niet.  Mede dankzij het stageproject van mijn toenmalige stagiaire kwamen de dames naar infosessies over gezondheid, namen ze deel aan straat- en wijkactiviteiten.  Op vraag van deze dames zijn we in de winter als afsluiting van de gezondheidssessies samen op uitstap geweest naar Oostende.  De dames bleven onderling contact houden en waren geregeld aanwezig op wijkactiviteiten.  Wat ik het allerbelangrijkste vond, is dat ze hun weg naar het buurthuis en andere diensten vonden om vragen te stellen.

In Beringen moest ik 'hangvolwassenen' in het centrum van Beringen proberen te bereiken.  Met enkelen hebben we een hele weg afgelegd (van vertrouwen krijgen tot toeleiding naar de hulpverlening).  Bij één man was dit een heel woelig traject: vele huisbezoeken, afspraken met hulpverleners, praktische en mentale drempels overwinnen, 3 mislukte opnames.  Uiteindelijk heb ik samen met hem het initiatief genomen om via het OCMW een lokaal cliëntenoverleg aan te vragen.  Een zeer geslaagd overleg met de man en zijn hulpverleningsnetwerk leidde ertoe dat hij opnieuw in opname ging.  2 maanden na zijn opname ging ik hem bezoeken in het ziekenhuis.  Het leek of er een andere man voor mij zat: iemand met nieuwe plannen in zijn leven, iemand die terug perspectief had en zijn leven in handen nam ...'

 

Michaëls moeilijke momenten

Michaël: 'In de zomer in 2012 was ik zo'n half jaar aan de slag als opbouwwerker.  Aangezien ik de enige was die het project trok, voelde ik mij heel eenzaam.  Mijn verkenning was achter de rug.  Samen met de wijkgroepen had ik al enkele activiteiten mee kunnen organiseren, ook bij de sociale huisvestingsmaatschappij was er al een goede samenwerking rond de renovaties.  In de zomer had ik mij voorgenomen om huisbezoeken te doen bij gezinnen die ik tijdens mijn verkenning niet kon bereiken.  Dit verliep erg moeizaam, er was weinig respons als ik aanbelde.  Bovendien was het een periode dat veel collega's en partners met verlof waren.  Ik zag geen vooruitgang en begon aan mijzelf  te twijfelen als opbouwwerker.  Goede ondersteuning van mijn coach, collega's en vooral de warme contacten met bewoners hebben mij door deze periode getrokken.'

Projecten