Chantal, vrijwilliger bij woongroep Onderdak in Sint-Truiden

Chantal, vrijwilliger bij woongroep Onderdak in Sint-Truiden
Chantal en Lizette

Chantal: "Ik ben Chantal Ernouts, 64 jaar en dus bijna gepensioneerd.  Ik ben geboren in Wallonië en groeide op in Molenbeek.  Door mijn huwelijk belandde ik in 1977 in Gingelom en ook nu nog woon ik in Montenaken (Gingelom).  Alhoewel ik Franssprekend ben, tracht ik mijn plan te trekken in het Nederlands. Als je mij vraagt hoe ik als vrijwilliger terecht gekomen ben bij Onderdak, moet ik toegeven dat het heel geleidelijk is gegaan.  Een buurvrouw overtuigde mij om eens mee een koffie te gaan drinken bij Greetje van OnderOns, na de voedselbedeling van Sint-Vincentius.  Dat was in 2009.  Vanaf dan was het ijs gebroken en kwam ik regelmatig bij armoedevereniging OnderOns.  Toen een jaar later de woonwerking startte, was ik er als de kippen bij.  Ik was één van de pioniers van woongroep OnderDak."

Ondertussen is Chantal uitgegroeid tot één van de vrijwilligers van Onderdak die wekelijks meerdere dagen actief is, zowel in het inloophuis als in de woonwerking.  De taken die Chantal op zich neemt, zijn dan ook heel gevarieerd.  Dat gaat van koffie maken, de afwas doen, de planten verzorgen in het inloophuis, een poetsbeurt van de lokalen tot het insteken, sorteren en opplooien van de was van daklozen die beroep doen op daklozenwerking 'De frisse wind'.

Als lid van de woongroep Onderdak is Chantal altijd aanwezig op de maandelijkse vergadering en neemt ze een aantal praktische taken voor haar rekening.  Zo bundelt ze de verslagen, bezorgt die aan de Onderdakkers, raapt de woonkrantjes bijeen ... Regelmatig bakt ze ook wafeltjes.  De laatste keer waren die nog bestemd voor de Langste tafel tijdens de parade van Hart boven Hard in Brussel.

Mooi aan het verhaal van Chantal is dat ze het allemaal zo graag doet.  Ze geniet ervan anderen een plezier te kunnen doen.  Het vrijwilligerswerk is voor haar de ideale gelegenheid om mensen te ontmoeten. 'Maar vrijwilliger zijn veronderstelt ook dat je openstaat voor iedereen en geen onderscheid maakt.  Je moet mensen kunnen opbeuren, rust en vertrouwen geven en geheimen kunnen bewaren', aldus Chantal, 'En eerlijk gezegd, als het lokaal gesloten is, is dat voor mij een gemis!'

Chantal was een echte vriendin van Lisetje die ons vorig jaar zo plots werd ontnomen.  Wat Chantal en Lisette als vriendinnen voor elkaar betekenden, besefte de familie des te meer toen ze na het overlijden van Lisette in haar handtas een halskettinkje vonden, meegebracht uit Lourdes en bestemd voor Chantal.  Dankbaar nam Chantal dit enkele maanden later in ontvangst.

Projecten